Γράφει
ο Αντώνης Βούρβαχης,
Συστημικός Ψυχοθεραπευτής

 

Γεια σας! Έχω την συνήθεια όταν βρίσκομαι στο σπίτι να έχω την τηλεόραση σε λειτουργία χωρίς απαραίτητα να την παρακολουθώ ιδίως όταν κάνω τις καθημερινές οικιακές εργασίες. Κάποια στιγμή και κατά την διάρκεια των διαφημίσεων μου κέντρισε το ενδιαφέρον μια διαφήμιση γνωστής εταιρείας που διαφήμιζε το βούτυρο το οποίο παράγει. Παρουσίαζε μια πολύ ευτυχισμένη οικογένεια ευπαρουσίαστη με προσεγμένο ντύσιμο, σε ένα ωραίο σπίτι με κήπο, με ένα όμορφο σκυλί που περιφερόταν και με ένα τραπέζι που χαρακτηριζόταν για το λουκούλλειο πρωϊνό που παρείχε και στην συνέχεια μαζεύονταν με χαρά τα μέλη της οικογένειας γύρω από το τραπέζι για να απολαύσουν αυτό το πρωϊνό.

Έπειτα από το τέλος της διαφήμισης μου ήρθε στο μυαλό μια μέση τυπική οικογένεια πως παίρνει το πρωϊνό της και διαπίστωσα ότι απέχει κατά πολύ η διαφήμιση από την πραγματικότητα. Αφότου πέρασε κάποιος χρόνος διερωτήθηκα για το αν τελικά μια οικογένεια στην πραγματικότητα είναι ευτυχισμένη αν είχε αυτό το πρωϊνό ή ακόμα περισσότερο για το εάν θα γινόταν ευτυχισμένη όταν θα το επιτύγχανε. Και μετά τί?

Εφόσον είχα κάνει όλες αυτές τις σκέψεις κι είχα θέσει διάφορα ερωτήματα στον εαυτό μου συνειδητοποίησα ότι αν όχι όλες αλλά σίγουρα οι περισσότερες διαφημίσεις προάγουν τον καταναλωτισμό και την ιδανικότητα. Προς το παρόν δεν θα ασχοληθούμε με τον καταναλωτισμό αλλά με την ιδανικότητα που παρουσιάζεται.

Όπως προαναφέρθηκε η διαφήμιση παρουσιάζει σχεδόν πάντοτε μια ιδανική κατάσταση. Ούτε η ζωή αλλά ούτε κι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ιδανικοί. Εντούτοις, παρασυρόμενοι από αυτήν την ιδανική εικόνα που μόλις παρακολουθήσαμε κυνηγάμε όλη μας την ζωή να την αναπαραστήσουμε κι εμείς στην ζωή μας κι όταν φυσικά αυτό δεν πραγματοποιείται τότε είμαστε πια πεπεισμένοι ότι είμαστε δυστυχισμένοι, στην συγκεκριμένη περίπτωση αν δεν έχουμε αυτή την ειδυλλιακή εικόνα της διαφήμισης. Και τι έχουμε καταφέρει τελικά στο τέλος?

Το αίσθημα της αποτυχίας, του ανικανοποίητου, της ανηδονίας για τον λόγο ότι μας κάνουν να πιστεύουμε αρχικά ότι πρέπει να αποκτήσουμε το διαφημιζόμενο προϊόν για να είμαστε ευτυχισμένοι κι αφετέρου αναλωνόμαστε με το να κυνηγάμε για το υπόλοιπο της ζωής μας να ταυτιστούμε με την ιδανική ζωή χάνοντας ουσιαστικά το παρόν, το μέλλον και την ουσία της ζωής που είναι πέρα από κάθε ιδανική εικόνα κι οπωσδήποτε δεν κρύβεται πίσω από τις διαφημίσεις.

Τελικά θέλεις βούτυρο κι εσύ στο πρωϊνό σου;