«Τη ζωή μας τη μετρούν και μας έμαθαν να τη μετράμε με αριθμούς.Η αξία της σταματά εκεί. Η κρίση που μας πλήττει πολύχρονη και παρακμιακή. Τα ιδεώδη που κληρονομούμε στα παιδιά μας προβληματικά εν τη γενέσει τους.Άρρωστη η ψυχή και το μυαλό, μπερδεμένα στα δήθεν χωρίς ουσία, κολλημένα στο μίζερο αύριο, χωρίς την ανάσα της ελπίδας, τροφής για την επιβίωσή μας».

Στο ξεκίνημα της νέας χρονιάς, το 2020 για τους περισσότερους φαντάζει ατέλειωτο, επίπονο, φτωχό, φοβισμένο. Άλλωστε «ο χορτάτος δεν πιστεύει και του νηστικού» όπως λέει ο σοφός λαός.

Ο «σοφός λαός» που αφήνει όμως να τον άγουν και να τον φέρουν πολιτικοί – πολιτικάντηδες – πολιτική, λες και δεν ξέρει τον κίνδυνο του κομματισμού, της προπαγάνδας, της μάζας, του θυμικού, των συσχετισμών, των θεωριών.

Ο σοφός λαός που αφήνει την πολιτική χωρίς έλεγχο να δρα και να μάχεται κατά το δοκούν, δήθεν προς όφελος του, δεν ζητά εξηγήσεις από τους καλοπληρωμένους εκπροσώπους του στο Κοινοβούλιο, στην Περιφέρεια του, στο Δήμο του, δεν διεκδικεί αυτά για τα οποία πληρώνει, αλλά αντίθετα αποδέχεται χωρίς περεταίρω πως είναι υποχρεωμένος απέναντι τους καθώς τον αφήνουν να ζήσει.

Που το χάσαμε; Στον ορισμό της ζωής που διεκδικούμε, με αξιοπρέπεια, αξίες, ευημερία, ειρήνη, που λοξοδρομήσαμε;
Τι δεν καταλάβαμε καλά από τα παραπάνω; Τα βιβλία, της ζωής μας υπενθυμίζουν:

Διεκδικώ:ζητώ να μου αναγνωριστεί η κυριότητα ενός αγαθού, η οποία αμφισβητείται από άλλους, και ασκώ νομικά μέσα προκειμένου να το επιτύχω / επιδιώκω να μου αποδοθεί κάτι επειδή το θεωρώ δίκαιο ή το αξίζω / ανταγωνίζομαι με άλλους και προσπαθώ να κερδίσω έναν τίτλο, αξίωμα κλπ.

Αξιοπρέπεια:η ιδιότητα του αξιοπρεπούς, η συμφωνία με τους κανόνες σωστής συμπεριφοράς / η αίσθηση που έχει ένας άνθρωπος όταν οι άλλοι τον σέβονται και όταν ο ίδιος νιώθει ότι έχει κάποια αξία (τα βασανιστήρια προσβάλλουν βάναυσα την ανθρώπινη αξιοπρέπεια).

Αξίες:πολύτιμο πνευματικό (κυρίως) ή άλλο αγαθό που λειτουργεί ως καθοδηγητικός παράγοντας στη ζωή ενός ανθρώπου ή αναγνωρίζεται ως τέτοιο από το κοινωνικό σύνολο.

Ευημερία: Με την ευρύτερη έννοια ο όρος ευημερία σημαίνει ευμάρεια, δηλαδή ευζωία, άνετη διαβίωση. Υπό στενότερο όμως νόημα ο όρος είναι περισσότερο κοινωνικοοικονομικός που αναφέρεται στην άνεση, ή τη βελτίωση, των συνθηκών ζωής μιας κοινωνίας σε συνάρτηση του εισοδήματοςκαι στο μέτρο βεβαίως που συνθήκες επηρεάζουν αυτή, όπως εν προκειμένω μπορεί να είναι η οικονομική πολιτική που εφαρμόζεται από την τοπική κυβέρνηση, ή από ιδιωτικές επιχειρήσεις, ή και ακόμα από εθελοντικές οργανώσεις.
Έτσι υπό τη στενότερη αυτή έννοια απαντάται ο όρος σε εκφράσεις όπως: “Κράτος ευημερίας”, “Οικονομική της ευημερίας”, “βιομηχανική ευημερία”, “έργο ευημερίας” κ.λπ.

Ειρήνη:(είρω = ενώνω) ειρήνη είναι η κατάσταση της αδελφικής αρμονίας κι ένωσης των ανθρώπων μιας κοινωνίας, καθώς κι η ανάπτυξη φιλικών σχέσεων, φιλίας και συνεργασίας, μεταξύ λαών ή διαφορετικών εθνικών συνόλων… 

Στην παρακμή των παραπάνω ο ορισμός της ζωής μας παραμένει αμφιλεγόμενος. Ζούμε  υπό καθεστώς φόβου, απειλών, ακραίας φτώχειας, υποβαθμίζουμε συνειδητά το σήμερα και το αύριο όλων μας.

Στην παρακμή των υποσχέσεων για το 2020 αναμένουμε ωστόσο την στροφή μας προς το δρόμο της κανονικότητας αν κι ο προϋπολογισμός για το 2020 διατηρεί σε μεγάλο βαθμό τον βαθιά περιοριστικό χαρακτήρα της οικονομικής πολιτικής.

Η υγεία κι η παιδεία παλεύουν για την επιβίωση τους στις ΜΕΘ,  οι εργασιακές σχέσεις λαβωμένες κι εκτός συλλογικών συμβάσεων εργασίας μάχονται με τα επιδόματα αντί των μισθών, τα δουλεμένα – φαγωμένα των συνταξιούχων αναζητούν επιστροφή μέσω δικαστηρίων, το αυτονόητο της τροφής διεκδικεί την εγκατάσταση του σε όλα τα νοικοκυριά.

Πολιτική και πολιτικοί παλεύουν να με πείσουν για την προσπάθεια τους να εξασφαλίσουν την ευμάρεια μου, αν και ξέρουμε πωςτα χέρια τους εξαιτίας των άλλων των κακών θα είναι  για ακόμη μια χρονιά  δεμένα, οι φόροι θα μείνουν στα ίδια επίπεδααν και κατά τι αυξημένοι σε απόλυτους αριθμούς εξαιτίας των καλύτερων προβλέψεων για τη μεγέθυνση της οικονομίας, ενώ η όποια μείωσή τους θα είναι λελογισμένη και εν πολλοίς ελεγχόμενη.

Στο 2020 η μόνη ζώνη που ίσως να δημιουργεί προσδοκίες σταθεροποίησης και απελευθέρωσης, όπως επισημαίνουν εκείνοι που διαβάζουν τους αριθμούς, θα είναι αυτή της διαχείρισης του δημοσίου χρέους, καθώς αυτό φέρεται να ελέγχεται σιγά – σιγά, παύει να αποτελεί μείζον πρόβλημα για τη χώρα, με τους εταίρους να ελπίζουν ότι η Ελλάδα είναι ικανή να αποπληρώσει τα χρέη της, ώστε να την ελευθερώσουν από τη δημοσιονομική μέγγενη.

Τη ζωή μας μην απατάσθε, θα συνεχίσουμε να τη μετράμε με αριθμούς και στατιστικά στοιχεία.  Είμαστε κουκίδες στον πίνακα των αποτελεσμάτων.
Αφήσαμε τους άλλους να την ορίζουν.
Η ουσία της κι ο προορισμός της όμως βρίσκεται στην ίδια θέση και περιμένει τη δική μας επιστροφή.

Η αναζήτηση του, μου φέρνει στο μυαλό και τους στίχους της Κρητικιάς Μαρίας Κοκκινάκη από την ποιητική συλλογή «Η γούρνα με τα περιστέρια 2016»:

Αναζητώ την Ελλάδα

Αναζητώ την Ελλάδα στις πέτρες
που πετούν οι αγαναχτισμένοι,
στις ανοιχτές παλάμες που τρέμουν υψωμένες
την πλατεία Συντάγματος
ξερνώντας οργή ή μήπως μια ύστατη ελπίδα, δεν ξέρω.

Αναζητώ την Ελλάδα στις γειτονιές
που προσδοκούν την επιστροφή των παιδιών,
του φίλου μου τα θυμωμένα λόγια
(έχω ακόμη το σπίτι μου, βλέπεις)
στα σφραγισμένα στόματα όσων επέλεξαν τη σιωπή.

Αναζητώ την Ελλάδα στη πόλη μου
που με μισεί γιατί με ντρέπεται,
στα κλεισμένα μαγαζιά,
στο μαύρο αριθμό των φευγάτων,
στ’ αποκαΐδια των οραμάτων μου
και σ’ ενός αγνώστου τοίχου τη φιλία.

Αναζητώ την Ελλάδα στη καλογυαλισμένη εικόνα
των υποψήφιων βουλευτών,
στις γωνιές των δρόμων όπου σφυρίζει ο θάνατος,
στους αργόσυρτους ήχους μιας καμπάνας,
στην αδύναμη φωνή του ψάλτη να ευαγγελίσει το
«Χριστός Ανέστη»
καθώς αργεί πολύ αυτή η ανάσταση.

 

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Άρια Δούκα